Е.Ожеховски - Техника свинга

Mendelssohn - Marsz Weselny

J.S.Bach - Wybrane Utwory

Джаз

техника игры свинга на аккордеоне

 

 

Пособие для игры на аккордеоне
Jerzy Orzechowski
Studium techniki swingowej
na akordeonie
Krakow, 1967г.
номер pwm-5936
Только описание!!!

содержание:

 

Od autora

Studium techniki swingowej na akordeonie nie jest podręcznikiem początkowego nauczania; jest ono przeznaczone dla zaawansowanych akordeonistów, którzy poznali już podstawy rytmiki, skalę, gamy, tonacje, którzy opanowali podstawy techniki palcowej lewej i prawej ręki oraz technikę miechowania, którzy potrafią poprawnie wykonać na akordeonie średnio trudne utwory.
Celem podręcznika jest metodyczne i progresywne przedstawienie elementów techniki swingowej, a szczególnie techniki rytmizacji synkopowej, będącej podstawą interpretacji jazzowej.

Jazz narodził się w Ameryce na przełomie XIX i XX wieku, ale dopiero po pierwszej wojnie światowej przedostał się na teren europejski, a w krótkim czasie potem opanował cały świat. Głębsze studia wykazały, że źródłem jego są z jednej strony pieśni ludowe amerykańskich Murzynów, szczególnie pieśni pracy z okresu niewolnictwa, pieśni balladowe wędrownych pieśniarzy murzyńskich, a także pełne wyrazu pieśni liryczne, tzw. bluesy, i pieśni religijne (tzw. negro-spi-rituals), z drugiej zaś strony — charakterystyczne tańce użytkowe, jak polka, kadryl, następnie marsze i inne melodie popularne, które przedostały się z Europy na teren amerykański. Te wszystkie elementy, podparte specyficznie wyostrzonym, typowym synkopowanym rytmem, stworzyły charakterystyczny rodzaj muzyki, którą określamy nazwą jazzu. Sprawą zdefiniowania pojęcia jazzu zajmowało się wielu teoretyków tego stylu muzyki, okazało się jednak, że każda z definicji, mniej lub bardziej wyczerpująca, nie określa wszystkich najistotniejszych cech jazzu. Największą popularność zdobyła definicja podana przez czołowego amerykańskiego teoretyka jazzowego, Marshalla Stearnsa:
„Jazz jest to na pół improwizowana muzyka amerykańska, odznaczająca się bezpośrednią komunikatywnością, charakterystyczną ekspresją, osiąganą poprzez swobodne używanie ludzkiego głosu, i złożonym, pulsującym rytmem. Jazz jest wynikiem trzystuletniego przetwarzania w Stanach Zjednoczonych muzycznych tradycji europejskich i zachodnioafrykańskich; jego głównymi elementami są. europejska harmonika, europejsko-afrykańska melodyka i afrykańska rytmika."
W podręczniku niniejszym nie omawiamy szerzej istoty i techniki jazzowej, ograniczając się tylko do wyjaśnień rzeczy najważniejszych, zainteresowanych tymi sprawami odsyłamy do szeregu wydawnictw książkowych, jakie na temat jazzu ukazały się w ostatnich latach; są to m.in.:
L. Tyrmand: U brzegów jazzu, PWM, 1957,
Andre Hodeir: Ludzie i problemy jazzu, PWM, 1961,
Joachim Ernst Berendt: Wariacje na temat jazzu, PWM, 1961,
RomanWaschko: Jazz od frontu i kuchni, PWM, 1962.
Muzyka jazzowa powstała w Ameryce, nic też dziwnego, że cała terminologia dotycząca tego rodzaju muzyki utrwaliła się w języku angielskim. Niejednokrotnie nie sposób jej przetłumaczyć na język polski; w takich wypadkach uznaliśmy za słuszne zachować terminologię i nazewnictwo oryginalne.

Opracowując materiał podręcznika, przede wszystkim położyliśmy nacisk na problemy rytmiki (specjalny wykaz 255 wariantów rytmicznych zestawiliśmy na s.25-29). Dużo miejsca poświęciliśmy również nauce akordyki, dostosowanej do gry na akordeonie.Wszystkie omawiane w kolejnych rozdziałach zagadnienia zilustrowaliśmy licznymi fragmentami oraz całymi utworami swingowymi, których melodyka opiera się na oryginalnych tematach jazzowych.